Van Neerlandistiek naar EMVI-plannen voor complexe infrastructurele projecten. Toen Stan Perel aan zijn eerste fulltimebaan begon, wist hij nog niet precies wat hem te wachten stond. Inmiddels weet hij dat werken allesbehalve een stoffige aangelegenheid hoeft te zijn. Hij blikt terug op zijn start bij To Interface, de vragen die hij leerde stellen en het moment waarop de zwembandjes langzaam af konden.
Van taalbeheersing naar de bouw en infra
Voordat Stan bij To Interface begon, studeerde hij Neerlandistiek, met taalbeheersing als specialisatie. Zelf noemt hij zich liever retoricus: iemand die zich bezighoudt met overtuigen en het slim inzetten van taal. Dat hij die kennis uiteindelijk zou toepassen in de wereld van bouw en infra, had hij toen waarschijnlijk niet bedacht.
Via LinkedIn en Kracht kwam Stan terecht bij To Interface. De wereld van bouw en infrastructuur was op dat moment nog volledig nieuw voor hem. Ook het begrip EMVI kende hij niet. Toch ontstond tijdens de sollicitatiegesprekken al snel een klik. Vooral de open en persoonlijke manier waarop die gesprekken werden gevoerd, sprak hem aan. “Je komt binnen voor een lekkere bak koffie en om te kijken of het matcht. Het was meteen heel menselijk.”
De complexiteit van de projecten, het overtuigende karakter van een aanbesteding en het feit dat er echt iets op het spel staat, maakten hem nieuwsgierig. En nog belangrijker voor iemand aan het begin van zijn carrière: er viel ontzettend veel te leren!
Eerst even landen
Op zijn eerste dag had Stan gezonde spanning: een nieuwe baan, nieuwe collega’s én een vakgebied dat hij nog nauwelijks kende. Die spanning verdween gelukkig snel. Zijn eerste dag stond vooral in het teken van kennismaken, koffiedrinken en rustig zijn weg vinden. Hij las zich in op een project en liep mee met ervaren collega’s. “Ik werd niet meteen in het diepe gegooid. Er werden eerst even zwembandjes omgedaan.”
Die ruimte om te landen kwam goed van pas. Niet zozeer de overgang van studeren naar fulltime werken bleek wennen, maar vooral de dynamiek van een EMVI-traject. Waar op de universiteit processen relatief overzichtelijk zijn, kan bij een aanbesteding een planning veranderen, komt informatie later binnen of kiest een projectteam ineens een andere route. Het schrijfproces beweegt mee.
Inmiddels weet Stan dat een proces vooral houvast biedt en niet betekent dat ieder traject hetzelfde verloopt. Uiteindelijk draait het om het resultaat: een concreet en overtuigend plan dat past bij het project. Die flexibiliteit typeert voor hem ook het werken bij To Interface. Collega’s hebben ieder hun eigen aanpak en delen die kennis onderling. “Ik probeer van iedereen iets te leren. Dan kijk ik: wat werkt voor mij?”
Er is ruimte om een eigen werkwijze te ontwikkelen en tegelijkertijd staan collega’s klaar om mee te denken. Die combinatie van vrijheid en ondersteuning helpt Stan om steeds meer verantwoordelijkheid te nemen. Hierdoor kan Stan zijn retorische kennis binnen het EMVI-vak toe te passen. ‘Dát is het punt waarin ik denk dat ik de meeste meerwaarde kan bieden voor To Interface en mijn klanten: een optimale verhouding tussen EMVI en retorische kennis.’
Vragen stellen is een vak apart
Een belangrijke ontdekking in zijn eerste maanden was dat vragen stellen geen teken van zwakte is. Integendeel, het EMVI-team verwacht juist dat er vragen gesteld worden. In het begin probeerde Stan nog veel zelf uit te zoeken. Hij wilde laten zien wat hij kon en dacht dat daar vooral zelfstandigheid bij hoorde. “In het begin was ik veel tijd kwijt aan dingen zelf uitzoeken, terwijl ik ze ook gewoon had kunnen vragen.”
Juist bij EMVI-trajecten blijken goede vragen essentieel. Niet alleen om informatie boven tafel te krijgen, maar ook om aannames te herkennen en uiteindelijk een sterker plan te schrijven. Daarbij leerde Stan nog iets: vragen stellen is op zichzelf een vak. Soms voel je dat informatie ontbreekt, maar moet je eerst goed begrijpen waar de onduidelijkheid precies zit voordat je de juiste vraag kunt formuleren.
Zijn groei merkt hij inmiddels duidelijk in zijn dagelijkse werk. Waar hij tijdens zijn eerste maanden naar eigen zeggen bijna na iedere geschreven zin een nieuwe vraag had, kan hij nu grotere delen van een plan zelfstandig uitwerken. De zwembandjes kunnen dus steeds vaker af.
Een mooi voorbeeld is zijn eerste tender voor de integrale bedienketen van SWARCO. De technische materie was behoorlijk complex voor een eerste project, maar gaandeweg kreeg hij het onderwerp onder de knie en het traject werd succesvol afgerond. Toch zit de voldoening voor hem niet alleen in het winnen van een aanbesteding. Ook een goed interview of een scherpe reviewsessie kan het verschil maken, zeker wanneer daar precies die informatie uitkomt waarmee een plan verder verbeterd kan worden.
Ook praktisch ervaart Stan meer vrijheid dan hij vooraf bij een fulltimebaan had verwacht. Geen rigide negen-tot-vijfritme, maar ruimte om werktijden waar mogelijk slim in te delen. Voor Stan, die een behoorlijke woon-werkafstand heeft, maakt dat verschil. Het past bij wat hij ook inhoudelijk ervaart: vrijheid krijgen waar dat kan, met collega’s om op terug te vallen wanneer dat nodig is.
Blijf vooral eigenzinnig
Na zijn eerste 100 dagen bij To Interface kent Stan het vak beter, weet hij zijn weg binnen projecten te vinden en durft hij gemakkelijker hulp te vragen. Zijn belangrijkste advies aan toekomstige nieuwe collega’s sluit daar naadloos op aan: stap er open in en stel vooral de vragen die je misschien nog niet durft te stellen. Je hoeft bij binnenkomst niet alles te weten.
Maar onderdeel worden van het team betekent volgens hem niet dat je je volledig moet aanpassen. Juist je eigen achtergrond, ideeën en manier van kijken voegen iets toe. “Ga mee in de dynamiek, maar blijf wel lekker eigenzinnig. Die eigenheid maakt ons sterk.”
Misschien is dat wel de beste samenvatting van zijn eerste 100 dagen: wees nieuwsgierig, leer van de mensen om je heen en durf hulp te vragen, maar blijf vooral ook jezelf. Want juist met die eigen blik heb je als nieuwe collega iets toe te voegen.
